Welkom bij weer een nieuwe aflevering van ‘Zelf gedaan, goed gedaan’, waarin we de doe-het-zelfprojecten van onze kijkers in de spotlights zetten. Deze keer is het aan Rudi, die ons al verscheidene projecten toestuurde. Iets wat ons daarbij opviel, is dat hij vooral vaak bij een ander thuis lijkt te klussen. Zoals bij zijn vriendin, bijvoorbeeld.
Rudi vertelde ons dat zijn vriendin vroeger gebruik maakte van een namaakvuurtje, dat enkel sfeerlicht gaf en dat ze in haar schoorsteenmantel plaatste. Ze had eigenlijk graag een inbouwhaard gewild, maar dat kost wel iets. Dus besloot Rudi om een omkasting uit MDF te bouwen rond het namaakvuurtje en de oude schoorsteenmantel. Daarna schilderde hij de schouw wit. Hij deed vervolgens hetzelfde met de omkasting. Hij koos daarbij voor een hoogglansverf, wat een extra modern resultaat geeft. Het was de bedoeling dat de kast altijd weer weggeschoven zou kunnen worden, zodat de bekabeling gemakkelijk toegankelijk blijft. Zoals je op de foto kunt zien, had Rudi in het bovenblad ook een paar gaten gemaakt waar dan LED-verlichting in zou komen, die op afstandsbediening werkt. Aan de voorkant maakte hij nog een lange uitsparing, waar een LED-strook in zou passen. Het eindresultaat was een strak ogende valse inbouwhaard, die natuurlijk geen warmte geeft, maar wel heel veel sfeer – zeker ook dankzij de ingewerkte LED-verlichting.
Zeker een mooi projectje dus, maar dit was nog maar het begin. Rudi’s vriendin houdt zich in haar vrije tijd namelijk graag bezig met kippen, en die konden wel wat meer ruimte gebruiken. Gelukkig schoot Rudi alweer to the rescue.
Het begon met een uitbreiding van het al bestaande kippenhok. Er zou nog een tweede hok naast komen, verbonden door middel van een luikje en trapje. Het is belangrijk om een tweede hok te hebben, voor als er bijvoorbeeld een zieke kip afgezonderd moet worden, of als er nieuwe worden bijgezet. Of het is een manier om je vriendin op te sluiten als het eens nodig zou zijn, zoals Rudi hier wou demonstreren.

Hij bouwde eerst het houten kader voor het tweede hok. Daarna ging hij verder met de omheining voor de buitenpiste, waar de kippen bij mooi weer in kunnen vertoeven. In de omheining is een poortje gemaakt voor een gemakkelijke toegang, net zoals er in het nieuwe hok ook een deur voorzien zou worden.

In een volgende stap was het tijd voor de tuindraad. Die werd overal 30 centimeter in de grond gestoken, zodat vossen zich niet zouden kunnen ingraven. Daarna kon het tegen het kader bevestigd worden.

Tegen de tuindraad kwam er ook nog eens kippengaas uit pvc, wat de mussen buiten moet houden.

En de kippen van Rudi’s vriendin verdienen enkel het beste, dus daarom kregen ze binnen in hun hok ook nog een speeltuin met brugjes, trapjes, enzovoort. Dankzij Rudi kunnen ze nu genieten van een wel heel luxueuze kippenren. Kippen tevreden, vriendin tevreden.
De moraal van het verhaal: zoek een lief dat graag klust, hé. Al moet het gezegd worden, Rudi heeft ook voor zijn schoonfamilie veel over. Zo bouwde hij voor zijn schoonbroer een mobiele gametafel, iets wat hij zelf beschouwt als zijn meest uitdagende klus tot op heden. Het ging om een cadeau voor een bijzondere gelegenheid, dus stak hij er een beetje extra tijd en moeite in; vier maanden lang heeft hij er elke zaterdag en zondag aan gewerkt. Als dat geen toewijding is!
Rudi’s schoonbroer is een fanatieke tabletop-speler, voornamelijk van het spel Warhammer, dus de tafel zou uiteindelijk dienen om dit soort bordspelen op te spelen.
Rudi startte zijn klus vanaf een multiplexplaten van 18 millimeter dik, en met een grootte van 2m44 op 1m22. Dat was dan meteen ook de binnenmaat van het speelbord. Zijn schoonbroer wilde de tafel graag kunnen verplaatsen en door een standaard deur vervoeren, dus was het nodig om de hele plaat op te delen in drie delen. Rudi moest dus twee platen voorzien, anders zou de binnenmaat niet meer kloppen.
Het was ook de bedoeling dat je dobbelstenen zou kunnen opbergen in de randen van de tafel. Die randen gingen meteen ook dienstdoen om de kabels voor de verlichting in weg te werken. Want ja, deze tafel zou ook nog eens uitgerust worden met verlichting!

De randen maakte Rudi uit multiplexlatjes die aan mekaar gelijmd werden met sneldrogende constructielijm. Daarna werden ze allemaal op lengte gezaagd volgens de afmetingen van de drie afzonderlijke tafeldelen.
Hij kon dan de randen monteren; alles paste in elkaar met houtdeuvels en lijm, en werd opgespannen met extra lange lijmklemmen. Dat ging zo voor alle drie de tafelstukken. Bij de montage hield Rudi telkens rekening met het verstek, zodat de inkeping voor de latere afwerking zou blijven doorlopen. Hij zorgde ook voor een kleine vierkante opening, waar bij het spelen de dobbelsteenkoker zou kunnen komen.
In een volgende stap plamuurde hij alle delen en werkte hij ze af tot een glad resultaat.
Tijd voor de tafelpoten. Die werden in het middengedeelte bevestigd met hoekijzers, schroeven en constructielijm; zo zaten ze muurvast. De andere tafelpoten moesten dan weer kunnen inklappen en werden daarom voorzien van tafelpootscharnieren. Om genoeg sterkte en draagkracht te kunnen geven aan de tafelpoten, maakte Rudi nog hoeksteunen waar bij gebruik later een veiligheidspin kan doorgestoken worden ter beveiliging.
Er was Rudi ook gevraagd om lades te voorzien die minimum 80 centimeter konden uitschuiven, zodat de meetgereedschappen en boeken die bij het spel horen, altijd bij de hand zouden zijn. De plaat voor de lades werd afgewerkt met houten hoekprofielen, en werd ook nog eens voorzien van rolgeleiders die over hun volledige lengte kunnen uitschuiven.

Om de lades te kunnen monteren werden houten balkjes onder aan de tafel gemonteerd, en daarna ook weer verlijmd en vastgeschroefd op maat van de lades.
Rudi verniste alle zichtbare multiplexdelen. Daarbij gebruikte hij parketvernis die de houtnerven mooi tot hun recht laten komen. Er werden drie lagen gelegd, met daartussen telkens een heel lichte schuurbeurt. De onderkant van de tafel wou Rudi dan weer het liefst zwart.
Tijdens het droogproces begon hij aan het ontwerp van de dobbelsteenbak. Hij zou op een draaibare arm komen, die dan boven het spel zweeft. Rudi verzaagde daarvoor de randlatten en de bodemplaat uit MDF. De latjes werden door middel van tape en lijm toegevouwd tot de gewenste vorm en bleven zo drogen. Nadien paste de losse dobbelsteenbak mooi in dit ontwerp. De zwaaiarm kon met schroeven bevestigd worden onder aan de bak.
En dan was Rudi bij de moeilijkste etappe aanbeland, namelijk de montage van alle delen tot een mobiele tafel. Daarvoor plaatste hij alle onderdelen op schragen en klemde ze goed vast met balken. De tafel moest in elkaar kunnen plooien, dus plaatste Rudi speciale tafelbladscharnieren zodat deze niet zouden doorbuigen onder het gewicht van de tafel. Even testen... En dat was alvast goedgekeurd!
Tijd voor de afwerking. De randen van de tafel werden in de primer gezet en kregen nadien twee lagen zwarte verf.
De tafel kreeg ook kleine wieltjes die elk 100 kilogram kunnen dragen. Wanneer je de tafel toeklapt, raken de wieltjes eerst de grond en kan je gemakkelijk via het middelste gedeelte de tafel optillen.
Voor de verlichting freesde Rudi een gleuf uit op maat van een aluminium LED-profiel. Hij voorzag ook een gat waardoor je de kabels kan verstoppen.
Nadien werden de randen nog afgewerkt met MDF-latjes die Rudi op maat zaagde. Die werden bekleed met schuim, satijn en bronzen klinknagels.
Voor extra ondersteuning werden nog balkjes voorzien die onder een bepaalde hoek over de ingeklapte tafel passen. Onderaan werd met een metalen lat van 3 millimeter nog een overbrugging gemaakt met haken zodat de tafel niet kan openvallen als je hem over de grond rolt.
Het enige dat Rudi nu nog te doen stond, was een oplossing zoeken voor alle losse onderdelen die niet op de tafel kunnen blijven zitten bij het verplaatsen of wegbergen, zoals de draaiarm, adapters voor de verlichting en de verlengkabels. Daarvoor maakte hij een trolley uit MDF, die qua vorm en afmetingen grotendeels uit de inspiratie van het moment ontstond.
De gametafel zou ook nog voorzien worden van tekeningen. Daarvoor deed Rudi beroep op zijn schoonzus. Zij zette via stencils tekeningen over op verschillende onderdelen van de tafel. Zo was die helemaal afgewerkt, en kon hij in het grootste geheim bij Rudi's schoonbroer thuis geplaatst worden als verrassing. Toch wel een héél mooi cadeau. En wat heeft het nu eigenlijk allemaal gekost?
Rudi liet weten dat deze tafel in totaal 485 euro gekost heeft aan materialen, en dat klinkt misschien veel, maar als je een vergelijkbare tafel zou kopen, dan kost dat je algauw 1500 euro. Dus ben je zelf ook een liefhebber van bordspelen, ben je handig en heb je voldoende vrije tijd, dan kan Rudi's gametafel misschien wel als inspiratie dienen voor de jouwe.
Denk eraan dat we ook graag foto's en video's van jouw klusprojecten toegestuurd krijgen. Bezorg ze ons via zelfgedaan@dobbit.be en wie weet belichten we ze binnenkort in dit programma. Bedankt voor het kijken, en tot gauw!

ZELF GEDAAN, GOED GEDAAN: HAARD, KIPPENHOK EN GAMETAFEL

Wat heb je nodig

Meer weten over

Deel je (nieuws)verhaal